Jullie ooit gehoord van een zondagsarmpje? Wij niet tot een paar weekenden geleden...
We gingen op zaterdag naar Nasimi beach. Een heerlijk plekje hier in Dubai waar je op het strand kan genieten van een hapje en een drankje op luxe ligbedden. Dit op het einde van de Palm (de Palm is het zelf gemaakte eiland in de vorm van een palmboom dat je ziet als je vanuit de lucht kijkt)
Heerlijk genieten nu het niet meer te heet is! Anouk was ook gekomen met de kids zodat Olivia met haar beste vriendinnetje Juliette kon spelen op het strand. De meisjes genoten van zee en zand en wij ondertussen van een lekker glaasje en een hapje. Niets aan de hand tot Bram besloot gezellig met de meisjes mee te gaan spelen in het water.
Lekker zwieren, zwaaien en draaien aan de armen in het water. Niets anders dan anders, maar plots begon Juliette te huilen. We begrepen geen van alle wat er nu aan de hand was, maar Juliette bleef huilen en hield haar rechterarmpje vast. Ze bewoog deze ook niet. Nu als je Juliette kent, dan weet je dat ze normaal niet huilt en goed tegen een stootje kan, dus begonnen we echt wel te denken dat er iets aan de hand was.
We zijn nog even op het strand gebleven, hebben samen nog lekker wat gegeten, maar Juliette bleef pijn hebben. Dit voornamelijk als ze haar arm wilde bewegen. Hierdoor kregen we een sterk vermoeden dat het toch echt wel mis was. Anouk wilde het een nachtje afwachten en eventueel 's morgens naar de dokter gaan. Ze kreeg 's avonds van een kennis te horen dat het wel eens een zondagsarmpje kon zijn. Ze stuurde mij een link door met de info hierover en de beschrijving klopte als een bus. (zie: http://nl.wikipedia.org/wiki/Radiuskopsubluxatie)
Er staat dat een zondagsarmpje vooral voorkomt bij meisjes tussen 1 en 4 jaar met een piek tussen 2 en 3 (Juliette is even oud als Olivia nl 2 jaar en 3 maanden)
Het ontstaat omdat kinderen krachtig getrokken worden aan hun armen. Het ligament dat het spaakbeen op zijn plaats houdt, schiet dan verkeerd en zo kan het spaakbeen niet meer op zijn juiste plaats terug komen. Volgens Wikipedia gebeurde zo'n spelletjes vaak op zondag, vandaar de naam.
Na een slapeloze nacht van zowel Juliette als Anouk en mega veel schuldgevoelens van Bram die ondertussen gevlucht was naar het buitenland. Grapje; die moest dezelfde avond nog vliegen naar Qatar om te werken, maar schuldgevoel hadden we wel! Vreselijk vonden we het! Het was wel niet expres gedaan en het kan iedereen overkomen, maar toch voelden wij ons super rot.
De volgende ochtend is Juliette naar de dokter geweest en doorverwezen naar het ziekenhuis. Daar was het blijkbaar snel opgelost en het onderarmpje werd heel subtiel weer goed geklikt. Meteen was Juliette weer haar vrolijke zelf.
Laat het een waarschuwing zijn voor andere ouders met kleine kinderen: trek niet te hard aan de armpjes. Zwieren en zwaaien en optillen aan de armen is leuk voor de kinderen, maar kan dus een zondagsarmpje veroorzaken! En nee, echt niet alleen op zondag, want hier was het zaterdag ;)).
vrijdag 4 november 2011
donderdag 13 oktober 2011
Leyla Lansink
Hieronder vind je vooral veel foto's van de geboorte en de eerste dagen van Leyla haar leventje hier in Dubai.
Leyla was zo klein dat ze zelfs nog te klein was voor de maxi-cosi met verkleiner erin. Dan maar wat handdoeken gebruiken als vulling :))
Hier wat beelden van thuis...
Eerst nog een laatste foto van onze buiken, want nog 1 nachtje slapen en dan komt Leyla eruit!
Bram is er helemaal klaar voor en....
De volgende foto is niet geschikt voor gevoelige kijkers, maar wel een prachtige foto vind ik zelf!
HIER KOMT ZE ....
Leyla stelde het gelukkig goed. Ze huilde meteen en ondanks dat ze 5 weken te vroeg gekomen is kreeg ze een 9 op 10 voor haar allereerste test in het leven; de apgar-score! Ze is 44,5cm en weegt 2,275kg. Hieronder wat foto's van direct na haar geboorte.
Eindelijk... ik mag naar de recovery kamer en daarna door naar mijn eigen kamer en mét Leyla! We hadden dit alleen maar kunnen hopen, maar ze doet het zo goed dat ze met me mee naar de kamer mag!
We hadden van te voren kleine kleren gekocht omdat we al wisten dat ze vroeger zou komen, maar zelfs onze allerkleinste kleren voor haar zijn véél te groot. Hieronder de trotse papa!
En de trotse lieve zus..
Leyla had nog niet genoeg zuigkracht om voldoende melk uit mijn borst te krijgen, dus moesten we haar moedermelk bijvoeden met een cupje. Een heel gedoe, maar ondertussen drinkt ze volledig haar maaltijden uit de borst.
Leyla was erg klein toen ze geboren was. Dit kan je op de foto's moeilijk zien, maar hieronder krijg je misschien een indruk van hoe klein ons wondertje was.
Na 4 dagen mochten Leyla en ik het ziekenhuis verlaten. Leyla haar oma was die dag net aangekomen en kon haar voor het eerst bewonderen in het ziekenhuis.
Leyla was zo klein dat ze zelfs nog te klein was voor de maxi-cosi met verkleiner erin. Dan maar wat handdoeken gebruiken als vulling :))
Hier wat beelden van thuis...
Nu...4 weken later begint Leyla eindelijk in de allerkleinste kleren te passen. Ze weegt nu 3,030kg en is al 51cm. Gek dat ze er al een maand is terwijl ze eigenlijk nog steeds in mijn buik had moeten zitten. Maar we genieten volop van haar! Ook Olivia is een super lieve grote zus die Leyla de hele dag kusjes wilt geven.
Ook Leyla is al helemaal gewend aan haar leventje hier in Dubai en geniet ervan om mee naar het zwembad te gaan, dan kan zij lekker 'chillen' en Olivia ondertussen zwemmen.
Tot zover een update over Leyla
zaterdag 8 oktober 2011
Bevallen in Dubai
In januari 2011 kregen we te horen dat we voor een expatfunctie in Dubai mochten gaan wonen. Niet veel later kwamen we er ook achter dat we zwanger waren. Geweldig nieuws dus! Vele mensen vroegen me of ik dan in België ging bevallen. Wanneer ik dan zei dat ik in Dubai ging bevallen vroegen ze zich toch wel af of de gynaecologen en ziekenhuizen wel een beetje degelijk zijn. Nu had ik daar nooit schrik voor en natuurlijk had ik al een keer eerder een kind op de wereld gezet, dus wist ik hoe het moest. Toch draaide deze zwangerschap een beetje anders uit, maar aan de zorg van de gynaecoloog en het ziekenhuis lag het in elk geval niet.
Hier in Dubai wordt je net zoals in België elke maand door een gynaecoloog gevolgd. Elke maand een controle en een echo. De echo, die ze doen als je 20 weken bent, is wel erg uitgebreid en duurde bij mij 50 minuten! Elk vingerkootje werd bekeken. Deze echo wordt gedaan door een gynaecoloog die gespecialiseerd is in echo's maken. Bij mij bleek alles in orde, alleen leek de placenta een beetje voor de uitgang te liggen, maar die zou vast nog opzij schuiven naarmate mijn buik zou groeien.
Deze keer was ik 5 maanden misselijk ipv 4, maar verder ging alles prima. Tijdens mijn vakantie in België had ik een afspraak gemaakt bij mij oude gynaecoloog voor een check-up. Dit omdat ik in totaal 7 weken weg was en dus een afspraak bij mijn gynaecoloog in Dubai niet kon doorgaan. Tijdens mijn contole in België bleek dat mijn placenta volledig voor de uitgang lag en ik nooit natuurlijk zou kunnen bevallen en ik zeker een keizersnede moest krijgen. Ook werd mij verteld dat ik niet meer mocht tillen, ver wandelen, fietsen, ... Kortom enkel rusten en dit omdat ik een groot risico had op bloedingen die in het slechtste geval niet meer te stoppen zouden zijn. De kans op die bloedingen zou ook toenemen met het groeien van mijn buik en er werd me verteld dat ik altijd moest zorgen dat ik binnen de 30 minuten in een ziekenhuis zou moeten kunnen zijn, wanneer ik zou beginnen met bloeden.
Dit nieuws kwam voor mij erg slecht uit, want ik ging dezelfde nacht nog vertrekken naar Frankrijk op vakantie. Maar goed, dan me maar erg rustig houden, niet tillen en niet ver wandelen. Lekker makkelijk als je een 2-jarige rond hebt lopen :)) en mij kennende: onmogelijk. Maar goed, deze keer toch maar luisteren naar de dokter en andere dingen voor me laten doen. Mijn grootste bezorgdheid was te moeten bevallen in Frankrijk of België, in plaats van veilig naar Dubai te geraken. Elke week dat ons kindje langer kon blijven zitten was belangrijk. Enkel tijdens het vliegen zouden we niet op tijd in een ziekenhuis kunnen geraken, maar dat risico moesten we nemen.
Wel was ik blij dat ik dit nieuws in België had gekregen, in mijn eigen taal en van mijn vaste gynaecoloog. Dit omdat er in Dubai nogal veel gynaecologen snel een keizersnede zouden doen en ik waarschijnlijk getwijfeld zou hebben of een keizersnede écht wel noodzakelijk was.
Eenmaal terug in Dubai zag de gynaecoloog ook dat het volledige placenta previa wan er werd een plan gemaakt. Ik moest rusten, rusten en nog eens rusten. Er werd gepland om de baby met 37 weken te halen met een keizersnede. Alle papieren werden hiervoor in orde gemaakt en ik moest op alle momenten van de dag een envelop bij me hebben waarop mijn situatie, bloedgroep en andere gegevens stonden. De dag erna kreeg ik een een extra echo van de echo-specialist en werd het plan allemaal een weekje vervroegd. We mochten blij zijn als we 36 weken zouden halen zonder bloedingen. (een normale zwangerschap is 40 weken) Het was een beetje het risico afwegen tussen mijn gezondheid en de gezondheid van de baby.
Net voordat ik me klaar zou gaan maken voor een gezellige lunch, begon ik (tijdens het rusten nog wel!) te bloeden. Erg schrikken was dat omdat ik de risico's wist. Gelukkig was Bram thuis en konden we direct naar het ziekenhuis rijden. Daar bleek dat de baby het prima deed en de bloeding gestopt was. Wel mocht ik niet meer naar huis tot de baby geboren was en er werd geen risico genomen. Toen werd verteld de baby twee dagen later al te gaan halen. Leyla werd met 35 weken, 5 weken te vroeg gehaald met een keizersnede. Deze ging gelukkig goed en tijdens de operatie heb ik geen extra bloedingen gekregen. Elke drupel bloed werd geteld en alles stond gereed voor de verschillende noodscenarios die zich voor konden doen, maar gelukkig ging alles 'volgens 't boekske'.
Leyla deed het gelukkig prima en ze mocht meteen met me mee naar de kamer. Volgende blog gaat over haar mét foto's natuurlijk!
Het verblijf in het ziekenhuis was prima. Enkel de eerste dag was het afzien! Ik had een hoog risico op zware nabloedingen, dus werd ik aan de weeenopwekkers gelegd om de samentrekkingen van mijn baarmoeder te bevorderen. Even een beeld schetsen voor de vrouwen die al weeën hebben gevoeld: net een grote buikoperatie gehad en dan om de minuut een wee krijgen zónder epidurale, maar met een beetje pijnstilling via een infuus. Ik kan je vertellen : dat is afzien! ( en zoals de meesten weten ben ik níet kleinzerig!) Toen ze me helemaal bezweet, al puffend met een rood hoofd zagen liggen, kreeg ik een spuitje morfine. Zalig spul is dat! I love mofine! Eindelijk eventjes 3 uurtjes bijkomen. Ik ben in totaal 4 dagen gebleven en mocht daarna mét Leyla naar huis.
Voor iedereen die nog moet bevallen hier in Dubai: de gezondheidszorg is hier prima en zelfs met complicaties ben je in veilige capabele handen. Natuurlijk altijd afhankelijk welke gynaecoloog je kiest en wel ziekenhuis.
Bevallen in Dubai is me bevallen!!!
Hier in Dubai wordt je net zoals in België elke maand door een gynaecoloog gevolgd. Elke maand een controle en een echo. De echo, die ze doen als je 20 weken bent, is wel erg uitgebreid en duurde bij mij 50 minuten! Elk vingerkootje werd bekeken. Deze echo wordt gedaan door een gynaecoloog die gespecialiseerd is in echo's maken. Bij mij bleek alles in orde, alleen leek de placenta een beetje voor de uitgang te liggen, maar die zou vast nog opzij schuiven naarmate mijn buik zou groeien.
Deze keer was ik 5 maanden misselijk ipv 4, maar verder ging alles prima. Tijdens mijn vakantie in België had ik een afspraak gemaakt bij mij oude gynaecoloog voor een check-up. Dit omdat ik in totaal 7 weken weg was en dus een afspraak bij mijn gynaecoloog in Dubai niet kon doorgaan. Tijdens mijn contole in België bleek dat mijn placenta volledig voor de uitgang lag en ik nooit natuurlijk zou kunnen bevallen en ik zeker een keizersnede moest krijgen. Ook werd mij verteld dat ik niet meer mocht tillen, ver wandelen, fietsen, ... Kortom enkel rusten en dit omdat ik een groot risico had op bloedingen die in het slechtste geval niet meer te stoppen zouden zijn. De kans op die bloedingen zou ook toenemen met het groeien van mijn buik en er werd me verteld dat ik altijd moest zorgen dat ik binnen de 30 minuten in een ziekenhuis zou moeten kunnen zijn, wanneer ik zou beginnen met bloeden.
Dit nieuws kwam voor mij erg slecht uit, want ik ging dezelfde nacht nog vertrekken naar Frankrijk op vakantie. Maar goed, dan me maar erg rustig houden, niet tillen en niet ver wandelen. Lekker makkelijk als je een 2-jarige rond hebt lopen :)) en mij kennende: onmogelijk. Maar goed, deze keer toch maar luisteren naar de dokter en andere dingen voor me laten doen. Mijn grootste bezorgdheid was te moeten bevallen in Frankrijk of België, in plaats van veilig naar Dubai te geraken. Elke week dat ons kindje langer kon blijven zitten was belangrijk. Enkel tijdens het vliegen zouden we niet op tijd in een ziekenhuis kunnen geraken, maar dat risico moesten we nemen.
Wel was ik blij dat ik dit nieuws in België had gekregen, in mijn eigen taal en van mijn vaste gynaecoloog. Dit omdat er in Dubai nogal veel gynaecologen snel een keizersnede zouden doen en ik waarschijnlijk getwijfeld zou hebben of een keizersnede écht wel noodzakelijk was.
Eenmaal terug in Dubai zag de gynaecoloog ook dat het volledige placenta previa wan er werd een plan gemaakt. Ik moest rusten, rusten en nog eens rusten. Er werd gepland om de baby met 37 weken te halen met een keizersnede. Alle papieren werden hiervoor in orde gemaakt en ik moest op alle momenten van de dag een envelop bij me hebben waarop mijn situatie, bloedgroep en andere gegevens stonden. De dag erna kreeg ik een een extra echo van de echo-specialist en werd het plan allemaal een weekje vervroegd. We mochten blij zijn als we 36 weken zouden halen zonder bloedingen. (een normale zwangerschap is 40 weken) Het was een beetje het risico afwegen tussen mijn gezondheid en de gezondheid van de baby.
Net voordat ik me klaar zou gaan maken voor een gezellige lunch, begon ik (tijdens het rusten nog wel!) te bloeden. Erg schrikken was dat omdat ik de risico's wist. Gelukkig was Bram thuis en konden we direct naar het ziekenhuis rijden. Daar bleek dat de baby het prima deed en de bloeding gestopt was. Wel mocht ik niet meer naar huis tot de baby geboren was en er werd geen risico genomen. Toen werd verteld de baby twee dagen later al te gaan halen. Leyla werd met 35 weken, 5 weken te vroeg gehaald met een keizersnede. Deze ging gelukkig goed en tijdens de operatie heb ik geen extra bloedingen gekregen. Elke drupel bloed werd geteld en alles stond gereed voor de verschillende noodscenarios die zich voor konden doen, maar gelukkig ging alles 'volgens 't boekske'.
Leyla deed het gelukkig prima en ze mocht meteen met me mee naar de kamer. Volgende blog gaat over haar mét foto's natuurlijk!
Het verblijf in het ziekenhuis was prima. Enkel de eerste dag was het afzien! Ik had een hoog risico op zware nabloedingen, dus werd ik aan de weeenopwekkers gelegd om de samentrekkingen van mijn baarmoeder te bevorderen. Even een beeld schetsen voor de vrouwen die al weeën hebben gevoeld: net een grote buikoperatie gehad en dan om de minuut een wee krijgen zónder epidurale, maar met een beetje pijnstilling via een infuus. Ik kan je vertellen : dat is afzien! ( en zoals de meesten weten ben ik níet kleinzerig!) Toen ze me helemaal bezweet, al puffend met een rood hoofd zagen liggen, kreeg ik een spuitje morfine. Zalig spul is dat! I love mofine! Eindelijk eventjes 3 uurtjes bijkomen. Ik ben in totaal 4 dagen gebleven en mocht daarna mét Leyla naar huis.
Voor iedereen die nog moet bevallen hier in Dubai: de gezondheidszorg is hier prima en zelfs met complicaties ben je in veilige capabele handen. Natuurlijk altijd afhankelijk welke gynaecoloog je kiest en wel ziekenhuis.
Bevallen in Dubai is me bevallen!!!
donderdag 22 september 2011
De Ramadan
Even een blogje over mijn ervaringen met de Ramadan hier in Dubai. Tijdens de start was ik in Europa en heb enkel de laatste week meegemaakt. Nu echt meemaken doe je dat natuurlijk niet, want als 'zwangere niet moslim' hoef ik hier niet aan mee te doen, maar heb ik een aantal dingen rondom mij opgemerkt die ik met jullie wil delen.
Tijdens de start wenst iedereen elkaar Ramadan Kareem (goede Ramadan). De moslims vinden de Ramadan best wel een gezellige tijd omdat ze 's avonds als de zon ondergaat gezellig met de hele familie steeds uitgebreid eten. Hier in Dubai wordt er op vele plaatsten een Iftar georganiseerd. Dit is het uitgebreide avondeten in Arabische sfeer met Arabische lekkernijen. Bram en ik zijn samen een keertje gaan eten in een hotel dat een Iftar organiseerde. Het voorgerecht en nagerecht was in buffetvorm en het hoofdgerecht werd in schalen op de tafel geserveerd. Lekker en gezellig, met veel moslimfamilies rondom ons.
Een aantal opvallende dingen tijdens de Ramadan hier in Dubai zal ik nu gewoon even opsommen.
De tuinman mag ook niet drinken of eten overdag en komt dus niet om water vragen (terwijl het erg heet is en dit eigenlijk onverantwoord is)
Er zijn enkele restaurantjes die de gordijnen volledig dicht kunnen doen die wel open zijn overdag. Ook zijn er koffietentjes die speciaal doeken hebben opgehangen in een gedeelte van hun restaurant zodat niet-moslims er toch iets kunnen drinken en eten. Dit hebben Bram en ik natuurlijk wél gedaan.
Je wordt hier als niet-moslim en expat geacht om ook niet in het openbaar te drinken of te eten. Afhalen kan wel, dus ging ik gewoon een koffietje halen bij de Starbucks en thuis opdrinken.
Er wordt blijkbaar ook verlangd om tijdens de Ramadan er iets meer op te letten dat je je respectvoller kleedt dan anders. Normaal moet je hier in Dubai je schouders met een kort mouwtje of sjaal bedekken en je benen tot aan je knieën. Dit vooral in de malls en openbare plaatsen. In het towncenter hier om de hoek waar vooral expats komen kan je normaal gesproken wel in een shortje en topje gaan boodschappen doen.
Tijdens ons bezoek aan de carrefour in de mall off Emirates kwamen we langs de foodcourt waar vele mensen al een zakje met eten eten voor hun neus hadden staan, maar nog wachtten om eraan te beginnen totdat het avondgebed begon. Bij de kassa in de carrefour begon het avondgebed (je hoort dat via de luidsprekers) en achter mij stond een volwassen moslimvrouw die al een drankje opendeed en opdronk voordat ze het betaald had omdat ze het avondgebed hoorde. Die kon blijkbaar niet wachten.
Bram was zo lief om bij de gynaecoloog voor mij een glaasje water te halen omdat ik nu eenmaal erg veel moet drinken. (zwangere vrouwen hoeven zowiezo niet met de Ramadan mee te doen, maar het op een later tijdstip in te halen) Zelf wilde hij ook wel water, maar werd ongeveer doodgebliksemd door 2 andere vrouwen in de wachtzaal, dus deed hij het maar niet.
De werkuren zijn tijdens de Ramadan korter dan anders en op Bram zijn werk wordt er ook niet gedronken tijdens vergaderingen, dus ook geen kopje koffie. Enkel stiekem in een aparte ruimte kan je drinken of eten.
Op het einde van Ramadan krijgt iedereen 2 dagen vrij (nationale feestdagen) Eid al-Fitr genoemd.Ons bekend als het suikerfeest. Deze twee dagen worden bepaald aan de hand van de stand van de maan en dit is dus ook pas echt zeker de avond voor Eid al-Fitr. Bram kreeg pas twee dagen tevoren een mail van Philips met daarin het nieuws dat er wordt gewacht op de maan en dat hij dan pas weet of hij dinsdag en woendag vrij is of woensdag en donderdag. Hij moest hiervoor maar naar het avondnieuws kijken om 21u. Moslims worden ook gevraagd om tijdens de Ramadan vrijgevig te zijn en 2,5 procent van hun jaarloon aan goede doelen of minder bedeelden te geven. Onze tuinman vroeg na het krijgen van zijn maandloon ook om zijn 'Eid Mubarak'. Eerst had ik niet door wat hij bedoelde, maar hij wilde een extraatje. Zou hij zichzelf minder bedeeld vinden? Bram en ik zijn het er in ieder geval wel over eens dat een extraatje hier en daar voor de 'werkmensen' ook echt een manier is van geven aan een goed doel :))
Tijdens de start wenst iedereen elkaar Ramadan Kareem (goede Ramadan). De moslims vinden de Ramadan best wel een gezellige tijd omdat ze 's avonds als de zon ondergaat gezellig met de hele familie steeds uitgebreid eten. Hier in Dubai wordt er op vele plaatsten een Iftar georganiseerd. Dit is het uitgebreide avondeten in Arabische sfeer met Arabische lekkernijen. Bram en ik zijn samen een keertje gaan eten in een hotel dat een Iftar organiseerde. Het voorgerecht en nagerecht was in buffetvorm en het hoofdgerecht werd in schalen op de tafel geserveerd. Lekker en gezellig, met veel moslimfamilies rondom ons.
Een aantal opvallende dingen tijdens de Ramadan hier in Dubai zal ik nu gewoon even opsommen.
De tuinman mag ook niet drinken of eten overdag en komt dus niet om water vragen (terwijl het erg heet is en dit eigenlijk onverantwoord is)
Er zijn enkele restaurantjes die de gordijnen volledig dicht kunnen doen die wel open zijn overdag. Ook zijn er koffietentjes die speciaal doeken hebben opgehangen in een gedeelte van hun restaurant zodat niet-moslims er toch iets kunnen drinken en eten. Dit hebben Bram en ik natuurlijk wél gedaan.
Je wordt hier als niet-moslim en expat geacht om ook niet in het openbaar te drinken of te eten. Afhalen kan wel, dus ging ik gewoon een koffietje halen bij de Starbucks en thuis opdrinken.
Er wordt blijkbaar ook verlangd om tijdens de Ramadan er iets meer op te letten dat je je respectvoller kleedt dan anders. Normaal moet je hier in Dubai je schouders met een kort mouwtje of sjaal bedekken en je benen tot aan je knieën. Dit vooral in de malls en openbare plaatsen. In het towncenter hier om de hoek waar vooral expats komen kan je normaal gesproken wel in een shortje en topje gaan boodschappen doen.
Tijdens ons bezoek aan de carrefour in de mall off Emirates kwamen we langs de foodcourt waar vele mensen al een zakje met eten eten voor hun neus hadden staan, maar nog wachtten om eraan te beginnen totdat het avondgebed begon. Bij de kassa in de carrefour begon het avondgebed (je hoort dat via de luidsprekers) en achter mij stond een volwassen moslimvrouw die al een drankje opendeed en opdronk voordat ze het betaald had omdat ze het avondgebed hoorde. Die kon blijkbaar niet wachten.
Bram was zo lief om bij de gynaecoloog voor mij een glaasje water te halen omdat ik nu eenmaal erg veel moet drinken. (zwangere vrouwen hoeven zowiezo niet met de Ramadan mee te doen, maar het op een later tijdstip in te halen) Zelf wilde hij ook wel water, maar werd ongeveer doodgebliksemd door 2 andere vrouwen in de wachtzaal, dus deed hij het maar niet.
De werkuren zijn tijdens de Ramadan korter dan anders en op Bram zijn werk wordt er ook niet gedronken tijdens vergaderingen, dus ook geen kopje koffie. Enkel stiekem in een aparte ruimte kan je drinken of eten.
Op het einde van Ramadan krijgt iedereen 2 dagen vrij (nationale feestdagen) Eid al-Fitr genoemd.Ons bekend als het suikerfeest. Deze twee dagen worden bepaald aan de hand van de stand van de maan en dit is dus ook pas echt zeker de avond voor Eid al-Fitr. Bram kreeg pas twee dagen tevoren een mail van Philips met daarin het nieuws dat er wordt gewacht op de maan en dat hij dan pas weet of hij dinsdag en woendag vrij is of woensdag en donderdag. Hij moest hiervoor maar naar het avondnieuws kijken om 21u. Moslims worden ook gevraagd om tijdens de Ramadan vrijgevig te zijn en 2,5 procent van hun jaarloon aan goede doelen of minder bedeelden te geven. Onze tuinman vroeg na het krijgen van zijn maandloon ook om zijn 'Eid Mubarak'. Eerst had ik niet door wat hij bedoelde, maar hij wilde een extraatje. Zou hij zichzelf minder bedeeld vinden? Bram en ik zijn het er in ieder geval wel over eens dat een extraatje hier en daar voor de 'werkmensen' ook echt een manier is van geven aan een goed doel :))
woensdag 31 augustus 2011
ons postadres
Hoi allemaal,
Het is even geleden dat ik nog een blogje gemaakt hebt. De reden hiervoor is dat ik 6 weekjes een bezoekje heb gebracht aan Nederland, België en Frankrijk. Dit om familie en vrienden te bezoeken, maar ook om de hitte en het grootste deel van de Ramadam hier in Dubai te missen. Meer hierover in mijn volgende blog.
Tijdens mijn bezoekjes vroegen vele waar ze nu de post naartoe moeten sturen. Hier in Dubai werkt het zo dat de post niet aan huis geleverd wordt. Helaas hebben sommige al een kaartje gestuurd naar ons woonadres en krijgen we die nooit aan helaas.
Als je iets per post wilt sturen kan je best rekening houden met het feit dat het 2 of 3 weken onderweg is. Maar post krijgen vinden we erg leuk natuurlijk dus kan je het sturen naar:
Philips
To Bram Lansink
P.O. 7785 Dubai
United Arab Emirates
Ook werd mij verteld dat het achterlaten van reacties niet goed ging en hier heb ik iets bij proberen aan te passen zodat dit vanaf nu hopelijk ook eenvoudiger kan.
Het is even geleden dat ik nog een blogje gemaakt hebt. De reden hiervoor is dat ik 6 weekjes een bezoekje heb gebracht aan Nederland, België en Frankrijk. Dit om familie en vrienden te bezoeken, maar ook om de hitte en het grootste deel van de Ramadam hier in Dubai te missen. Meer hierover in mijn volgende blog.
Tijdens mijn bezoekjes vroegen vele waar ze nu de post naartoe moeten sturen. Hier in Dubai werkt het zo dat de post niet aan huis geleverd wordt. Helaas hebben sommige al een kaartje gestuurd naar ons woonadres en krijgen we die nooit aan helaas.
Als je iets per post wilt sturen kan je best rekening houden met het feit dat het 2 of 3 weken onderweg is. Maar post krijgen vinden we erg leuk natuurlijk dus kan je het sturen naar:
Philips
To Bram Lansink
P.O. 7785 Dubai
United Arab Emirates
Ook werd mij verteld dat het achterlaten van reacties niet goed ging en hier heb ik iets bij proberen aan te passen zodat dit vanaf nu hopelijk ook eenvoudiger kan.
zaterdag 16 juli 2011
Frustraties in Dubai
Ik word gek van onze tuinman! Helemaal gek! En elke dag komt hij, soms wel meermaals per dag terwijl ik hem al vaak heb proberen uit te leggen dat hij maar 1 keer moet komen. Hij komt dan 's morgens kijken of het sproeisysteem gewerkt heeft en Rasko wilt hem dan ook liever weg hebben, want blaft alles bij elkaar. Dan komt hij een uurtje later nog eens wat blaadjes vegen (10minuren) en aanbellen om water te vragen zodat Rasko weer vrolijk gaat blaffen. Weer een uur later komt hij vragen of hij de planten mag snoeien die nu net oh zo mooi in bloei staan. Bram heeft een keertje gezegd dat het mocht bij de haag en hij knipte dan alle bloemen er af en gooide ze weg? Elke dag vraag/zeurt onze tuinman over een andere plant om te snoeien. Ik kan zijn zinnetjes niet meer horen:' I cut plants?' Ik krijg het hem niet uitgelegd dat ik de bloemen mooi vind en dat hij de plant maar na de bloei moet snoeien. Volgens mij weet ik meer van een tuin onderhouden dan hij! Ik heb hem een maand geleden gevraagd om netten te hangen rond de vruchten van onze dadelboom. Die vallen er dan in, drogen op en die kan je dan heerlijk eten. Nu, een maand later, blijkt dat hij rond de verkeerde vruchten de netten gehangen heeft en niet rond de dadels die uit moeten drogen. Hier kom ik dan zelf achter omdat het fruit dat momenteel in de netten valt rot en dus een andere soort blijkt te zijn. Je kan het ook zien aan de vorm en kleur van de vrucht nu, maar ik krijg hem dit niet uitgelegd. Ik blijf proberen en hoop dat hij binnenkort snapt dat ik wil dat hij de netten hangt rond de vruchten van de echte dadelboom.
Ali, zo heet hij, is van Pakistan en verstaat niet veel Engels. Volgens mij krijgen ze wat standaard zinnen aangeleerd die ze kunnen, maar verder ook niets. Als ik hem niet versta, blijft hij steeds hetzelfde woord herhalen, maar als ik het de eerste drie keer niet versta, versta ik het de 6 volgende keren ook niet. Hij blijft gewoon hetzelfde woord achter elkaar herhalen en probeert het niet met andere woorden. Hij belt elke keer als hij hier is ook meermaals aan. Soms met tussenpozen van maar 2 minuten. Dan belt hij om te vertellen dat hij de plant heeft gesnoeid en dan moet ik komen kijken naar waar hij heeft gedaan of hij heeft de auto's gewassen en wilt weer dat ik meekom kijken naar zijn prachtig resultaat! En als ik dan net weer terug zit, dan belt hij wéér aan voor een glas water of om te zeggen dat hij over 2 dagen het gras gaat maaien. En dit natuurlijk allemaal steeds met vrolijk geblaf van Rasko op de achtergrond. Ik hoop dat ik binnenkort niet tegen hem BLAF, want... Grrrr Het is dat het nu veel te warm is om zelf in de tuin iets te doen, maar na de zomer mag hij eerst nog wat planten in de tuin en in potten zetten en daarna nog maar 1 keer per week komen voor het gras te maaien. Want elke dag Ali zien, daar word ik niet vrolijk van.
Frustratie nummer 2 heeft een andere naam: SALIK. Dit is geen persoon maar de naam voor het tolsysteem hier. Als je hier op de Sheikh Zayed Road rijdt, kom je soms onder poortjes die je geld aanrekenen via een plaatje op je voorruit. Geen probleem, prima systeem, alleen het opladen van het kaartje heeft me 3 dagen gekost. Normaal een handig systeem waarbij je via het internet geld op je kaartje kan zetten, maar bij mij wilde het systeem geen enkele bankpas aanvaarden. Eerst mag je steeds alles invullen en pas na de betaling krijg je te horen dat het niet gelukt is. Dit kan normaal met elke bankkaart van welk land dan ook, ... Ja Pffff echt niet dus! Ik heb 4 Belgische waaronder Visa en ook nog een gezamenlijke lokale rekening. Geen van deze deden het. 3 dagen en mega veel pogingen later lukte het me eindelijk met Bram zijn kaartje van onze rekening waar ik dus ook gewoon een bankkaart van geprobeerd heb???
Ali, zo heet hij, is van Pakistan en verstaat niet veel Engels. Volgens mij krijgen ze wat standaard zinnen aangeleerd die ze kunnen, maar verder ook niets. Als ik hem niet versta, blijft hij steeds hetzelfde woord herhalen, maar als ik het de eerste drie keer niet versta, versta ik het de 6 volgende keren ook niet. Hij blijft gewoon hetzelfde woord achter elkaar herhalen en probeert het niet met andere woorden. Hij belt elke keer als hij hier is ook meermaals aan. Soms met tussenpozen van maar 2 minuten. Dan belt hij om te vertellen dat hij de plant heeft gesnoeid en dan moet ik komen kijken naar waar hij heeft gedaan of hij heeft de auto's gewassen en wilt weer dat ik meekom kijken naar zijn prachtig resultaat! En als ik dan net weer terug zit, dan belt hij wéér aan voor een glas water of om te zeggen dat hij over 2 dagen het gras gaat maaien. En dit natuurlijk allemaal steeds met vrolijk geblaf van Rasko op de achtergrond. Ik hoop dat ik binnenkort niet tegen hem BLAF, want... Grrrr Het is dat het nu veel te warm is om zelf in de tuin iets te doen, maar na de zomer mag hij eerst nog wat planten in de tuin en in potten zetten en daarna nog maar 1 keer per week komen voor het gras te maaien. Want elke dag Ali zien, daar word ik niet vrolijk van.
Frustratie nummer 2 heeft een andere naam: SALIK. Dit is geen persoon maar de naam voor het tolsysteem hier. Als je hier op de Sheikh Zayed Road rijdt, kom je soms onder poortjes die je geld aanrekenen via een plaatje op je voorruit. Geen probleem, prima systeem, alleen het opladen van het kaartje heeft me 3 dagen gekost. Normaal een handig systeem waarbij je via het internet geld op je kaartje kan zetten, maar bij mij wilde het systeem geen enkele bankpas aanvaarden. Eerst mag je steeds alles invullen en pas na de betaling krijg je te horen dat het niet gelukt is. Dit kan normaal met elke bankkaart van welk land dan ook, ... Ja Pffff echt niet dus! Ik heb 4 Belgische waaronder Visa en ook nog een gezamenlijke lokale rekening. Geen van deze deden het. 3 dagen en mega veel pogingen later lukte het me eindelijk met Bram zijn kaartje van onze rekening waar ik dus ook gewoon een bankkaart van geprobeerd heb???
woensdag 13 juli 2011
Het leven hier in Dubai
We wonen nu sinds eind april in Dubai en ik vind het hier heerlijk om te wonen. We hebben beide nog geen minuut spijt gehad van onze beslissing. Ook Olivia past zich hier probleemloos aan.
Bram moet hier wel hard werken en maakt soms lange dagen, maar vindt zijn job een echte uitdaging. En ik? Ik vind het prima om expatvrouw te spelen en heb het hier prima naar mijn zin. Ik heb tijd om alles rustiger aan te doen en om te genieten van Olivia en mijn zwangerschap. Verder ga ik met Olivia regelmatig naar een speelgroepje voor jonge kinderen met allemaal Nederlandse mama's. Olivia is natuurlijk ook vaak te vinden in het zwembad hier op ons compound. Dit omdat het leuk is, lekker afkoelt en makkelijker is om Olivia daar te douchen omdat het water dat daar uit de kraan komt ten minste niet té heet is. Verder probeer ik alvast een aantal leuke plekjes en restaurantjes te ontdekken die de moeite waard zijn om met onze gasten naartoe te gaan. Ook voor Olivia heb ik al leuke speelplekken gevonden, zowel binnen als buiten.Regelmatig kan je me vinden met de lekkere kop koffie of spring ik bij Pinkberry binnen voor een heerlijk mangoyoghurtijsje. Het shoppen beperkt zich momenteel nog tot zwangerschapskleding, dus is nog niet zo tof.
Over een weekje ga ik de warmte ontvluchten door even naar Nederland en België te gaan en daarna nog even vakantie te houden in Frankrijk. De warmte hier valt me tot nu toe nog mee. Er zijn dagen dat het vervelend is om zelfs maar 1 minuutje buiten te zijn, maar dat komt dan meer door de luchtvochtigheid die op dat moment erg hoog is. Er zijn ook dagen (en het is nu half juli!) dat je 's morgens tot 10u best nog wel een koffietje buiten kan drinken en Olivia 17u weer in de tuin kan spelen. Ook heb ik al een aantal keer de fiets genomen 's avonds in plaats van de auto. Natuurlijk is het dan wel warm en zweet je, maar het is prima te doen zolang het maar niet te ver is en je bij aankomst de airco in kan. Het is trouwens heerlijk om even te fietsen. Buiten baantjes trekken in het zwembad is hier verder mijn enige bewegingsactiviteit. Verder kan je hier alleen maar wat beweging krijgen tijdens het wandelen in de malls. Er zijn wel genoeg fitness mogelijkheden hier, maar met een steeds dikkere wordende buik stel ik dat toch maar eventjes uit.
We hebben het dus nu al prima naar onze zin en volgens mij wordt het er alleen maar leuker op. Als het weer terug wat minder heet is en we bezoekers over de vloer gaan krijgen! Mijn moeder mag de spits hiervoor afbijten, want die komt rond de geboorte van de volgende Lansink. Daarna wordt het nog goed plannen om ervoor te zorgen dat niet iedereen hier tegelijk staat. Gezellig!
Natuurlijk zijn er hier ook dingen die me frustratie opleveren, maar die lees je in mijn volgende blogbericht!
Bram moet hier wel hard werken en maakt soms lange dagen, maar vindt zijn job een echte uitdaging. En ik? Ik vind het prima om expatvrouw te spelen en heb het hier prima naar mijn zin. Ik heb tijd om alles rustiger aan te doen en om te genieten van Olivia en mijn zwangerschap. Verder ga ik met Olivia regelmatig naar een speelgroepje voor jonge kinderen met allemaal Nederlandse mama's. Olivia is natuurlijk ook vaak te vinden in het zwembad hier op ons compound. Dit omdat het leuk is, lekker afkoelt en makkelijker is om Olivia daar te douchen omdat het water dat daar uit de kraan komt ten minste niet té heet is. Verder probeer ik alvast een aantal leuke plekjes en restaurantjes te ontdekken die de moeite waard zijn om met onze gasten naartoe te gaan. Ook voor Olivia heb ik al leuke speelplekken gevonden, zowel binnen als buiten.Regelmatig kan je me vinden met de lekkere kop koffie of spring ik bij Pinkberry binnen voor een heerlijk mangoyoghurtijsje. Het shoppen beperkt zich momenteel nog tot zwangerschapskleding, dus is nog niet zo tof.
Over een weekje ga ik de warmte ontvluchten door even naar Nederland en België te gaan en daarna nog even vakantie te houden in Frankrijk. De warmte hier valt me tot nu toe nog mee. Er zijn dagen dat het vervelend is om zelfs maar 1 minuutje buiten te zijn, maar dat komt dan meer door de luchtvochtigheid die op dat moment erg hoog is. Er zijn ook dagen (en het is nu half juli!) dat je 's morgens tot 10u best nog wel een koffietje buiten kan drinken en Olivia 17u weer in de tuin kan spelen. Ook heb ik al een aantal keer de fiets genomen 's avonds in plaats van de auto. Natuurlijk is het dan wel warm en zweet je, maar het is prima te doen zolang het maar niet te ver is en je bij aankomst de airco in kan. Het is trouwens heerlijk om even te fietsen. Buiten baantjes trekken in het zwembad is hier verder mijn enige bewegingsactiviteit. Verder kan je hier alleen maar wat beweging krijgen tijdens het wandelen in de malls. Er zijn wel genoeg fitness mogelijkheden hier, maar met een steeds dikkere wordende buik stel ik dat toch maar eventjes uit.
We hebben het dus nu al prima naar onze zin en volgens mij wordt het er alleen maar leuker op. Als het weer terug wat minder heet is en we bezoekers over de vloer gaan krijgen! Mijn moeder mag de spits hiervoor afbijten, want die komt rond de geboorte van de volgende Lansink. Daarna wordt het nog goed plannen om ervoor te zorgen dat niet iedereen hier tegelijk staat. Gezellig!
Natuurlijk zijn er hier ook dingen die me frustratie opleveren, maar die lees je in mijn volgende blogbericht!
Abonneren op:
Posts (Atom)